یک بیماری التهابی از نوع خود ایمنی که در آن اختلال شاخی شدن پوست با ارتشاح سلول های التهابی همراه است.
بیماری دو سن شایع دارد یکی 10 الی 20 سالگی و دیگر دهه چهارم و پنجم زندگی. شیوع این بیماری در خانم ها و آقایان مساوی است ولی در خانم ها زودتر بروز می کند.


در بوجود آمدن این بیماری عوامل متعددی دخیل است که نقش عوامل ژنتیکی آن بسیار مهم است.بیماری مزمن و معمولا عود کننده است معمولا در زمستان ها بدتر می شود. در حاملگی معمولا بهتر ولی بعد از زایمان بدتر می شود. پسوریازیس اصلا مسری نیست. ضایعات بالینی به صورت برجستگی های قرمز تیره(عنابی) که روی آنها با پوسته های خشک لایه لایه سفید نقره ای پوشیده شده است.این ضایعات می تواند درهم ادغام و ضایعات بزرگی را در پوست فرد بوجود آورند و گاهی در فرم های شدیدتر به صورت ضایعات چرکی و گاهی با درگیری ناخن ها و کف سر و حتی مفاصل همراه باشد ولی محل اصلی درگیری  زانوها، آرنج و قسمت تحتانی تنه و کف سر است.

عوامل تشدید کننده بیماری:


1-    صدمه به پوست: در محل های خراش، آفتاب سوختگی، زخم ها می تواند ضایعه جدید بروز کند
2-    عفونت: همراه با عفونت های دستگاه تنفسی فوقانی (گلودرد) ، بخصوص در کودکان و نوجوانان که یک الی دو هفته بعد از عفونت باکتریایی استرپتوکک رخ می دهد، این نوع پسوریازیس پاسخ به درمان خوبی دارند. عفونت HIV(ایدز) موجب تشدید  علائم پسوریازیس می شود.
3-    تغییرات هورمونی در بلوغ و یائسگی موجب تشدید علائم ولی در حاملگی بهبود می یابد.
4-    استرس که با تحریک سیستم ایمنی موجب تشدید بیماری می شود.
5-    اشعه ماوراء بنفش که در اکثر موارد موجب بهبود بیماری می شود.
6-    داروها مانند لیتیوم، کورتیکواستروئیدها، بتابلوکرها موجب تشدید علائم می شوند.
7-    مصرف سیگار و الکل که هر دو منجر به تشدید بیماری می شوند.
8-    چاقی ودیابت موجب شروع وتشدید علایم می شود.


درمان:  پرهیز از عوامل تشدید کننده

1-    درمان های موضعی که پایه اصلی آنها استروئیدهای موضعی ومشتقات ویتامین دی است. به همراه درمان های موضعی جهت کاهش لایه شاخی پوست.
2-    نور درمانی بخصوص اشعه ماوراء بنفش.
3-    درمان های خوراکی مانند رتینوئیدهای خوراکی، متوترکسات، سیکلوسپورین.
4-    درمان های جدید که هدف آن بهبود و کنترل عوامل ایمنی برانگیخته شده در این بیماری است.